Bilgi :"Fikret Bey", uzun, inişli çıkışlı bir yaşam öyküsü olan Fikret Özsoy adlı iş adamının, yaşamının son dönemindeki bir gününün öyküsüdür. İflasının ardından, Fikret Bey'in kiraya verdiği, şimdi bir harabeye dönüşen fabrikasında geçer bu bir gün. 13 Ekim 1988 tarihine denk gelen bu günün rutini, bize bir çöküş, bitiş, ölüm öyküsünün tanıklığını sunar. Pişmanlıkların, keşkelerin ardında yitirilmiş sürgünde bir oğul, ayakta durmaya çalışan gencecik bir üniversiteli kız Zeynep vardır.
Fikret Bey, 12 Eylül'ün gölgesinde, inandığı pek çok değerin çürüyüşünü yaşamıştır. Sona yaklaştığı bu 1988'in Ekim gününü, gerçekliğin ötesine birlikte geçtikleri bekçisi Mehmet'le sonuna dek paylaşırlar. Zeynep, hem onların dünyasının içinde hem de dışındadır.
Hüzünlüdür, çünkü babasının yaşamının akışı artık durdurulamaz bir şekilde sona yaklaşmaktadır. Elinden gelen pek bir şey yoktur. Belediye görevlilerince hunharca öldürülen köpekleri "Prenses" in yaşamına verilen değer gibidir yaşamlarına verilen değer.
Fikret Bey ve Bekçi Mehmet, bu yıkık fabrikada, Cumhuriyet Türkiye'sinin alegorik bir izdüşümünü yaşarlar. Tüm umutlar, çabalar tıpkı bu bir zamanlar üretmek, katkıda bulunmak için harıl harıl çalışan fabrika gibi yok olmaya mahkum edilmiştir.
Bizler de Fikret Bey ve bekçisinin yaşadığı bir gün ile bu donmuş zamana tanıklığa çağrılırız.
Bazin'in söylediği gibi, sinema sanatı Veronika'nın İsa'ya sunduğu mendil gibidir. Bu mendile nasıl İsa'nın acıları yansımış ise, sinema da bize insanların acılarına tanıklık etme fırsatı verecektir. Belki biz de sinema sanatının gücü sayesinde tıpkı yel değirmenlerine karşı savaşan Don Kişot ve Sanco Panzo gibi, başka bir zaman ve mekanda yaşayan Fikret Bey ile Bekçi Mehmet'i anlama fırsatını yakalayabiliriz.
|
